تصوف و روحانی کلام

دریاۓ جہلم دے کنارے جدوں وی شام ڈھلدی ہے

تے حبہؔ دے گیت پانی دی لہراں نال سر ملاندے نیں!

عشقِ مجازی توں نکل کے جب دل رب دے حضور پہنچیا

تے سارے دنیاوی غم موتی بن کے چمک اٹھے!

پانتھ چوک (سرینگر) دی دھرتی تے بکھری ہے عقیدت دی خوشبو

جتھے حبہؔ خاتون دی تربت تے حاضری دیندے نیں اہلِ دل سدا!

پامپور کے زعفرانی کھیتوں میں اترتی ہے تری خوشبو

جہاں بادِ صبا گاتی ہے الفت کے نغمے سدا!

یوسف شاہ دی جدائی وچ رو رو کے راتاں کٹیاں

پر عشق دا شعلہ دل وچ سدا بھڑکدا رہا!

لول شاعری نام ہے دل دے والہانہ جذبے دا

جتھے حسن تے عشق دا ملاپ سچی پاکیزگی نال ہوندا ہے!

درویشی مئے تاج انت، بے نیازی مئے تخت انت

کہ جہان ءِ لالچ مئے ایمان ءَ لرزینت نہ کنت

مے چھئے چانے روشے، پئے پئے چھس وندان

والو میانے پوشے مدنو، والو میانے پوشے!

والو میانے پوشے مدنو، لوول مے چھوئے چانے سنگ

کہ گلاباں کے باغوں میں مہک اٹھی ہے تری یاد سدا!

وفا و راستی مئے بلوچ راج ءِ دود انت

کہ سر روت بلے سنگت ءِ دامن یلہ نہ بیت

ماوند ءِ دربار ءَ یات کنت ہر مخلصیں بندہ

کہ جتھاں توکلی ءِ مزار ءَ رحمت ءِ گوارشت شنزیت

زرد ءِ غم ءَ گوں کوہاں ہور توار کناں

کہ منی نالہ سنگیں چٹاناں سچیت