تصوف و روحانی کلام

بلوچی زبان ءَ توکلی ءِ اشعاراں زیبائی بکش ات

کہ شعر ءِ میدان ءَ بلوچی ءِ پرچم بلند بیت

سمّو ءِ عشق منی تہا جوش کنت چوش زِرد ءِ سمندر

کہ ہچ وڑیں طوفان منی راہ ءَ بست نہ کنت

بلوچستان ءِ کوہساراں منی عشق ءِ گواہی دنت

کہ توکلی وتی قول و وفا ءَ مٹ نہ کنت

عشقِ حقیقی ءِ پند ءَ سرجم کن مست توکلی

کہ مجازی عشق تئی باطن ءِ راہ ءَ پچ کنت

بلوچی لوک شاعری دا تاج مست توکلی دے سر تے سجدا ہے

جس نے سادہ تے سچے لفظاں وچ دردِ دل نوں بیان کیتا!

مستی اور وجد دا اوہ مقام جتھے دنیا دی ہر شے مٹ جاندی ہے

تے صرف تے صرف محبوب دا جلوہ باقی رہ جاندا ہے!

شرافت، مہمان نوازی تے وعدہ وفائی بلوچ دی پہچان ہے

مست توکلی دے اشعار اس تاریخی سچائی دے گواہ نیں!

ابدی نور دی تلاش وچ کٹ گئی عمر ساری

پر رب دے کرم نے مست توکلی نوں منزل تے پہنچا دتا!

مست توکلی نے سمّو کے عشق میں وہ لازوال کلام لکھا

جس نے بلوچستان کے کوہساروں کو سچی محبت کا گیت بنا دیا!

کوہِ مری کے بلند پہاڑوں میں گونجتی ہے مست توکلی کی صدا

کہ ظلم اور ناانصافی کے سامنے کبھی سر مت جھکاؤ!

درویشی مئے تاج انت، بے نیازی مئے تخت انت

کہ جہان ءِ لالچ مئے ایمان ءَ لرزینت نہ کنت!

ماوند ءِ دربار ءَ یات کنت ہر مخلصیں بندہ

کہ جتھاں توکلی ءِ مزار ءَ رحمت ءِ گوارشت شنزیت!