تصوف و روحانی کلام

دریاۓ جہلم دے کنارے جدوں وی شام ڈھلدی ہے

تے حبہؔ دے گیت پانی دی لہراں نال سر ملاندے نیں

عشقِ مجازی توں نکل کے جب دل رب دے حضور پہنچیا

تے سارے دنیاوی غم موتی بن کے چمک اٹھے

مے چھئے چانے روشے، پئے پئے چھس وندان

والو میانے پوشے مدنو، والو میانے پوشے

والو میانے پوشے مدنو، لوول مے چھوئے چانے سنگ

کہ گلاباں کے باغوں میں مہک اٹھی ہے تری یاد سدا

پامپور کے زعفرانی کھیتوں میں اترتی ہے تری خوشبو

جہاں بادِ صبا گاتی ہے الفت کے نغمے سدا

یوسف شاہ دی جدائی وچ رو رو کے راتاں کٹیاں

پر عشق دا شعلہ دل وچ سدا بھڑکدا رہا

چندن ہار دے پنڈ وچ جنمی سی اوہ شاعرہ بے مثال

جس دی آواز وچ قدرت نے جادو بھر دتا سی سدا!

حبہؔ خاتون نے قرونِ وسطیٰ وچ عورت دی آواز نوں وقار بخشا

تے ثابت کیتا کہ عورت صرف کھلونا نہیں، تخلیق دا شاہکار ہے!

بلبلِ کشمیر حبہؔ خاتون دا کلام سدا گونجے گا وادی وچ

چاہے زمانے دی ہر اک ریت بدل جائے سدا!

پامپور دی اک سادہ جہی لڑکی 'زون' جس نے اپنے حسن تے نغمگی نال

کشمیر دے بادشاہ یوسف شاہ چک دا دل جتیا تے ملکہ بنی!

لول شاعری کشمیری روح دا سچا آئینہ ہے

جتھے غم، فراق تے محبت دی راگنیاں گونجدیاں نیں!

کشمیر دے برفیلے پہاڑاں وچ بھٹکدی رہی اوہ درویش ملکہ

پر اوہدے ہونٹاں تے سدا محبت تے وفا دے ترانے رہے!