خودی و حوصلہ افزا شاعری

ابدی نور دی تلاش وچ کٹ گئی عمر ساری

پر رب دے کرم نے مست توکلی نوں منزل تے پہنچا دتا!

بلوچی لوک شاعری دا تاج مست توکلی دے سر تے سجدا ہے

جس نے سادہ تے سچے لفظاں وچ دردِ دل نوں بیان کیتا!

مستی اور وجد دا اوہ مقام جتھے دنیا دی ہر شے مٹ جاندی ہے

تے صرف تے صرف محبوب دا جلوہ باقی رہ جاندا ہے!

درویشی مئے تاج انت، بے نیازی مئے تخت انت

کہ جہان ءِ لالچ مئے ایمان ءَ لرزینت نہ کنت!

مست توکلی نے سمّو کے عشق میں وہ لازوال کلام لکھا

جس نے بلوچستان کے کوہساروں کو سچی محبت کا گیت بنا دیا!

کوہِ مری کے بلند پہاڑوں میں گونجتی ہے مست توکلی کی صدا

کہ ظلم اور ناانصافی کے سامنے کبھی سر مت جھکاؤ!

ماوند ءِ دربار ءَ یات کنت ہر مخلصیں بندہ

کہ جتھاں توکلی ءِ مزار ءَ رحمت ءِ گوارشت شنزیت!

زرد ءِ غم ءَ گوں کوہاں ہور توار کناں

کہ منی نالہ سنگیں چٹاناں سچیت!

بلوچی زبان ءَ توکلی ءِ اشعاراں زیبائی بکش ات

کہ شعر ءِ میدان ءَ بلوچی ءِ پرچم بلند بیت!

بلوچستان ءِ کوہساراں منی عشق ءِ گواہی دنت

کہ توکلی وتی قول و وفا ءَ مٹ نہ کنت!

عشقِ حقیقی ءِ پند ءَ سرجم کن مست توکلی

کہ مجازی عشق تئی باطن ءِ راہ ءَ پچ کنت!

وفا و راستی مئے بلوچ راج ءِ دود انت

کہ سر روت بلے سنگت ءِ دامن یلہ نہ بیت!