زروان کہ روح زمان و مکان است مسافر را بسیاحت عالم علوی میبرد
Zarvan: The Spirit Of Time And Space, Conducts The Traveller On His Journey to The Supernal World
از کلامش جان من بیتاب شد
در تنم ہر ذرہ چون سیماب شد
ناگہان دیدم میان غرب و شرق
آسمان در یک سحاب نور غرق
زان سحاب افرشتہ ئی آمد فرود
با دو طلعت این چو آتش آن چو دود
آن چو شب تاریک و این روشن شہاب
چشم این بیدار و چشم آن بخواب
بال او را رنگہای سرخ و زرد
سبز و سیمین و کبود و لاجورد
چون خیال اندر مزاج او رمی
از زمین تا کہکشان او را دمی
ہر زمان او را ہواے دیگری
پر گشادن در فضای دیگری
گفت ’’زروانم جہان را قاہرم
ہم نہانم از نگہ ھم ظاہرم
بستہ ہر تدبیر با تقدیر من
ناطق و صامت ہمہ نخچیر من
غنچہ اندر شاخ می بالد ز من
مرغک اندر آشیان نالد ز من
دانہ از پرواز من گردد نھال
ہر فراق از فیض من گردد وصال
ہم عتابی ھم خطابی آورم
تشنہ سازم تا شرابی آورم
من حیاتم من مماتم من نشوز
من حساب و دوزخ و فردوس و حور
آدم و افرشتہ در بند من است
عالم شش روزہ فرزند من است
ہر گلی کز شاخ می چینی منم
ام ہر چیزی کہ می بینی منم
در طلسم من اسیر است این جہان
از دمم ہر لحظہ پیر است این جہان
لی مع اﷲ ہر کہ را در دل نشست
آن جوانمردی طلسم من شکست
گر تو خواہی من نباشم در میان
لی مع اﷲ باز خوان از عین جان‘‘
در نگاہ او نمیدانم چہ بود
از نگاھم این کہن عالم ربود
یا نگاھم بر دگر عالم گشود
یا دگرگون شد ہمان عالم کہ بود
مردم اندر کائنات رنگ و بو
زادم اندر عالم بے ہای و ہو
رشتۂ من زان کہن عالم گسست
یک جہان تازہ ئی آمد بدست
از زیان عالمی جانم تپید
تا دگر عالم ز خاکم بر دمید
تن سبک تر گشت و جان سیار تر
چشم دل بینندہ و بیدار تر
پردگی ہا بی حجاب آمد پدید
نغمۂ انجم بگوش من رسید
Az klamsh jaan man bitab shd
Dar tnm Har zarra Choon simab shd
Naghan didm mian ghrb-o-shrq
Aasman Dar yak shab Noor ġarq
Zan shab afrshth i Aamad frod
Ba do talat ain cho atash Aan cho dod
Aan cho Shab tarik-o-ain Roshan shhab
Chashm ain baidar-o-Chashm Aan bkhoab
Baal o ra rnghai surkh-o-zard
Sabz-o-simin-o-kbod-o-lajvard
Choon Khayal andar mizaj o rmi
Az Zameen ta khkshan o ra dmi
Har zman o ra hoae digri
Par gshadn Dar fzai digri
Gft zroanm Jahan ra qahrm
Hum nhanm az ngh hm zahrm
Basta Har tdbir ba taqdir man
Natq-o-samt hmh nakhcir man
Ghuncha andar Shaakh mi bald z man
Mrghk andar aashian nald z man
Daana az Parwaaz man grdd nhal
Har Firaaq az fiz man grdd Wisaal
Hum atabi hm khtabi aaorm
Tishna sazm ta shrabi aaorm
Man hiatm man mmatm man nshoz
Man hisab-o-dozakh-o-firdaus-o-hur
Aadam-o-afrshth Dar Band man ast
Aalam shsh roza farzand man ast
Har gali kz Shaakh mi cheeni Manam
Am Har chizi ke mi bini Manam
Dar tlsm man asir ast ain Jahan
Az dmm Har lahza Peer ast ain Jahan
Li ma a Har ke ra Dar Dil Nishast
Aan joanmrdi tlsm man shikast
Gir to khoahi man nbashm Dar mian
Li ma a baz Khan az ain jaan
Dar Nigah o nmidanm chh bod
Az ngahm ain khn Aalam rbod
Ya ngahm br dgr Aalam gshod
Ya dgrgon shd hman Aalam ke bod
Mardum andar Kainaat rang-o-Boo
Zadm andar Aalam be hai-o-ho
Rshth man zan khn Aalam gsst
Yak Jahan Taaza i Aamad bdst
Az ziyan aalmi janm tpid
Ta dgr Aalam z khakm br dmid
Tan sbk tr gasht-o-jaan siar tr
Chashm Dil binndh-o-baidar tr
Prdgi ha bi hjab Aamad padid
Nghmh anjm bgosh man rasid
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
