در بیان اینکہ چون خودی از عشق و محبت محکم میگردد
Showing That When The Self Is Strengthened By Love
از محبت چون خودی محکم شود
قوتش فرماندہ عالم شود
پیر گردون کز کواکب نقش بست
غنچہ ہا از شاخسار او شکست
پنجہ ی او پنجہ ے حق می شود
ماہ از انگشت او شق می شود
در خصومات جہان گردد حکم
تابع فرمان او دارا و جم
با تو می گویم حدیث بوعلی
در سواد ہند نام او جلے
آن نوا پیرای گلزار کہن
گفت با ما از گل رعنا سخن
خطہ ی این جنت آتش نژاد
از ہوای دامنش مینو سواد
کوچک ابدالش سوی بازار رفت
از شراب بوعلی سرشار رفت
عامل آن شھر می آمد سوار
ہمرکاب او غلام و چوبدار
پیشرو زد بانگ ای ناہوشمند
بر جلو داران عامل رہ مبند
رفت آن درویش سر افکندہ پیش
غوطہ زن اندر یم افکار خویش
چوبدار از جام استکبار مست
بر سر درویش چوب خود شکست
از رہ عامل فقیر آزردہ رفت
دلگران و ناخوش و افسردہ رفت
در حضور بوعلے فریاد کرد
اشک از زندان چشم آزاد کرد
صورت برقی کہ بر کہسار ریخت
شیخ سیل آتش از گفتار ریخت
از رگ جاں آتش دیگر گشود
با دبیر خویش ارشادی نمود
خامہ را بر گیر و فرمانی نویس
از فقیری سوی سلطانی نویس
بندہ ام را عاملت بر سر زدہ است
بر متاع جان خود اخگر زدہ است
باز گیر این عامل بد گوھری
ورنہ بخشم ملک تو با دیگری
نامہ ی آن بندہ ی حق دستگاہ
لرزہ ہا انداخت در اندام شاہ
پیکرش سرمایہ ی آلام گشت
زرد مثل آفتاب شام گشت
بہر عامل حلقہ ی زنجیر جست
از قلندر عفو این تقصیر جست
خسرو شیرین زبان ، رنگین بیان
نغمہ ہایش از ضمیر ’’کن فکان‘‘
فطرتش روشن مثال ماہتاب
گشت از بہر سفارت انتخاب
چنگ را پیش قلندر چون نواخت
از نوائی شیشہ ی جانش گداخت
شوکتی کو پختہ چون کہسار بود
قیمت یک نغمہ ی گفتار بود
نیشتر بر قلب درویشان مزن
خویش را در آتش سوزان مزن
Az Mohabbat Choon khodi mhkm shod
Qotsh frmandh Aalam shod
Peer grdon kz koakb nqsh bst
Ghuncha ha az shakhsar o shikast
Panja i o panja e Haq mi shod
Maah az angsht o shq mi shod
Dar khsomat Jahan grdd Hukm
Taba farman o dara-o-jm
Ba to mi goim hadees boali
Dar svad hind Naam o jley
Aan noa pirai glzar khn
Gft ba ma az Gul rana skhn
Khitta i ain jannat atash naźad
Az hoai damnsh minu svad
Kochk abdalsh soi bazaar rft
Az sharab boali srshar rft
Aaml Aan shhr mi Aamad savar
Hmrkab o Ghulam-o-chobdar
Pishro zd baṅg ai nahoshmnd
Br jlo daran aaml rh mbnd
Rft Aan darvesh sar afkndh Pesh
Ġota zan andar im afkar khoish
Chobdar az Jaam astkbar Mast
Br sar darvesh chob Khud shikast
Az rh aaml faqir aazrdh rft
Dlgran-o-nakhosh-o-afsurda rft
Dar huẓur boale faryad krd
Ashk az zindan Chashm azaad krd
Surat barqi ke br khsar rikht
Shekh Sail atash az guftar rikht
Az rag Jaan atash Digar gshod
Ba dbir khoish arshadi nmod
Khamah ra br gir-o-frmani Navees
Az Faqeeri soi sltani Navees
Banda am ra aamlt br sar Zadah ast
Br mtaa jaan Khud akhgr Zadah ast
Baz gir ain aaml bad gohri
Warna bkhshm Mulk to ba digri
Namah i Aan Banda i Haq dstgah
Lrzh ha andakht Dar andam Shah
Pikrsh sarmaya i aalam gasht
Zard Misal Aaftaab Shaam gasht
Bhr aaml halqa i zanjir jast
Az qalandar afv ain taqsir jast
Khsro shirin zabaan Rangeen bayan
Naghma haish az zamir Kun fkan
Ftrtsh Roshan misaal mahtab
Gasht az bhr sifarat intikhab
Chng ra Pesh qalandar Choon noakht
Az noai sheesha i jansh gdakht
Shokti ko pukhta Choon khsar bod
Qeemat yak naghma i guftar bod
Nishtr br qalb Darveshan mzn
Khoish ra Dar atash sozan mzn
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
