ایکہ ز من فزدوہ ئی گرمی آہ و نالہ را
Thou Who Didst Make More Ardent
ایکہ ز من فزدوہ ئی گرمی آہ و نالہ را
زندہ کن از صدای من خاک ہزار سالہ را
با دل ما چہا کنی تو کہ ببادۂ حیات
مستی شوق می دہی آب و گل پیالہ را
غنچۂ دل گرفتہ را از نفسم گرہ گشای
تازہ کن از نسیم من داغ درون لالہ را
می گذرد خیال من از مہ و مہر و مشتری
تو بکمین چہ خفتہ ای صید کن این غزالہ را
خواجۂ من نگاہ دار آبروی گدای خویش
آنکہ ز جوی دیگران پر نکند پیالہ را
Aikh z man fzdoh i garmi Aah-o-Naala ra
Zinda Kun az sdai man Khaak Hazaar salh ra
Ba Dil ma chha kni to ke bbadh Hayaat
Masti Shoq mi duhi ab-o-Gul Pyala ra
Ghnchh Dil grfth ra az nfsm grah gshai
Taaza Kun az Naseem man daġ dron lala ra
Mi gzrd Khayal man az Mah-o-mahr-o-mushtari
To bkmin chh khfth ai sid Kun ain ghzalh ra
Khoajh man Nigah Daar aabroi gdai khoish
Aankh z joi digran par nknd Pyala ra
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...