فلک زہرہ
The Sphere Of Venus
در میان ما و نور آفتاب
از فضای تو بتو چندین حجاب
پیش ما صد پردہ را آویختند
جلوہ ہای آتشین را بیختند
تا ز کم سوزے شود دل سوز تر
سازگار آید بشاخ و برگ و بر
از تب او در عروق لالہ خون
آب جو از رقص او سیماب گون
ہمچنان از خاک خیزد جان پاک
سوی بی سوئی گریزد جان پاک
در رہ او مرگ و حشر و نشر و مرگ
جز تب و تابی ندارد ساز و برگ
در فضائی صد سپہر نیلگون
غوطہ پیھم خوردہ باز آید برون
خود حریم خویش و ابراہیم خویش
چون ذبیح اﷲ در تسلیم خویش
پیش او نہ آسمان نہ خیبر است
ضربت او از مقام حیدر است
این ستیز دمبدم پاکش کند
محکم و سیار و چالاکش کند
می کند پرواز در پہنای نور
مخلبش گیرندۂ جبریل و حور
تاز ’’ما زاغ البصر‘‘ گیرد نصیب
بر مقام ’’عبدہ‘‘ گردد رقیب
از مقام خود نمیدانم کجاست
این قدر دانم کہ از یاران جداست
اندرونم جنگ بی خیل و سپہ
بیند آنکو ہمچو من دارد نگہ
بیخبر مردان ز رزم کفر و دین
جان من تنہا چو زین العابدین
از مقام و راہ کس آگاہ نیست
جز نوای من چراغ راہ نیست
غرق دریا طفلک و برنا و پیر
جان بساحل بردہ یک مرد فقیر
بر کشیدم پردہ ہای این وثاق
ترسم از وصل و بنالم از فراق
وصل ار پایان شوق است الحذر
ای خنک آہ و فغان بی اثر
راہرو از جادہ کم گیرد سراغ
گر بجانش سازگار آید فراغ
آن دلے دارم کہ از ذوق نظر
ہر زمان خواہد جہانی تازہ تر
رومی از احوال جان من خبیر
گفت ’’می خواہی دگر عالم بگیر!
عشق شاطر ، ما بدستش مہرہ ایم
پیش بنگر در سواد زھرہ ایم‘‘
عالمی از آب و خاک او را قوام
چون حرم اندر غلاف مشک فام
با نگاہ پردہ سوز و پردہ در
از درون میغ و ماغ او گذر
اندرو بینی خدایان کہن
می شناسم من ہمہ را تن بتن
بعل و مردوخ و یعوق و نسروفسر
رم خن و لات و منات و عسروغسر
بر قیام خویش می آرد دلیل
از مزاج این زمان بی خلیل
Dar mian ma-o-Noor Aaftaab
Az fzai to bto Chandin hjab
Pesh ma sad parda ra aaoikhtnd
Jalwa hai aatshin ra bikhtnd
Ta z Kam soze shod Dil soz tr
Sazgar aaid bshakh-o-brg-o-br
Az tab o Dar aroq lala khoon
Ab jo az Raqs o simab gon
Hmchnan az Khaak khizd jaan pak
Soi bi soei grizd jaan pak
Dar rh o marg-o-Hashr-o-nashar-o-marg
Jz tab-o-tabi Nadaarad Saaz-o-brg
Dar fzai sad sphr nilgon
Ġota pihm khordh baz aaid bron
Khud hrim khoish-o-ibrahim khoish
Choon zbih a Dar taslim khoish
Pesh o na Aasman na khibr ast
Zrbt o az mqam Haidar ast
Ain stiz dmbdm paksh Kund
Mhkm-o-siar-o-chalaksh Kund
Mi Kund Parwaaz Dar phnai Noor
Mkhlbsh girndh jbril-o-hur
Taz ma zagh albsr gird nasib
Br mqam abdh grdd Raqeeb
Az mqam Khud nmidanm kjast
Ain qadr danm ke az iaran jdast
Andronm Jang bi khil-o-sph
Bind aanko hmcho man dard ngh
Bikhbr mardan z rzm kfr-o-din
Jaan man Tanha cho zin alaabdin
Az mqam-o-Raah Kis agah nist
Jz noai man Charagh Raah nist
Ġarq Darya tflk-o-brna-o-Peer
Jaan bsahl brdh yak mard faqir
Br kshidm parda hai ain osaq
Trsm az osl-o-bnalm az Firaaq
Osl ar paian Shoq ast alhzr
Ai khnk Aah-o-Fughaan bi Asar
Rahro az jadh Kam gird sragh
Gir bjansh sazgar aaid fragh
Aan dley darm ke az zavq Nazar
Har zman khoahd jhani Taaza tr
Rumi az ahval jaan man khbir
Gft mi khoahi dgr Aalam bgir
Ishq shatir ma bdstsh mohra aim
Pesh bngr Dar svad zhrh aim
Aalmi az ab-o-Khaak o ra qoam
Choon Haram andar ghlaf Mushk fam
Ba Nigah parda soz-o-parda Dar
Az dron meġ-o-magh o gzr
Andro bini khdaian khn
Mi shnasm man hmh ra tan btn
Bal-o-mrdokh-o-iaoq-o-nsrofsr
Rm khn-o-lat-o-manat-o-asroghsr
Br qiam khoish mi aard dlil
Az mizaj ain zman bi khlil
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
