شاعری ہب / نظم / در معنی اینکہ ملت از اختلاط افراد پیدا میشود و تکمیل تربیت او از نبوت است

در معنی اینکہ ملت از اختلاط افراد پیدا میشود و تکمیل تربیت او از نبوت است

That The Community Is Made Up Of The Mingling Of Individuals, And Owes The Perfecting Of Its Education to Prophethood

فونٹ سائز:
100%
پس منظر:

از چہ رو بر بستہ ربط مردم است

رشتہ ی این داستان سر در گم است

در جماعت فرد را بینیم ما

از چمن او را چو گل چینیم ما

فطرتش وارفتہ ی یکتائی است

حفظ او از انجمن آرائی است

سوزدش در شاہراہ زندگی

آتش آوردگاہ زندگی

مردمان خوگر بیکدیگر شوند

سفتہ در یک رشتہ چون گوہر شوند

در نبرد زندگی یار ھمند

مثل ہمکاران گرفتار ہمند

محفل انجم ز جذب باہم است

ہستی کوکب ز کوکب محکم است

خیمہ گاہ کاروان کوہ و جبل

مرغزار و دامن صحرا و تل

سست و بیجان تار و پود کار او

نا گشودہ غنچہ ی پندار او

ساز برق آہنگ او ننواختہ

نغمہ اش در پردہ نا پرداختہ

گوشمال جستجو نا خوردہ ئی

زخمہ ہای آرزو نا خوردہ ئی

نا بسامان محفل نوزادہ اش

می توان با پنبہ چیدن بادہ اش

نو دمیدہ سبزہ ی خاکش ہنوز

سرد خون اندر رگ تاکش ہنوز

منزل دیو و پری اندیشہ اش

از گمان خود رمیدن پیشہ اش

تنگ میدان ہستی خامش ہنوز

فکر او زیر لب بامش ہنوز

بیم جان سرمایہ ی آب و گلش

ہم ز باد تند می لرزد دلش

جان او از سخت کوشی رم زند

پنچہ در دامان فطرت کم زند

ہر چہ از خود می دمد برداردش

ہر چہ از بالا فتد برداردش

تا خدا صاحبدلی پیدا کند

کو ز حرفی دفتری املا کند

ساز پردازی کہ از آوازہ ئی

خاک را بخشد حیات تازہ ئی

ذرہ ی بی مایہ ضو گیرد ازو

ہر متاعی ارج نو گیرد ازو

زندہ از یک دم دو صد پیکر کند

محفلی رنگین ز یک ساغر کند

دیدہ ی او می کشد لب جان دمد

تا دوئی میرد یکی پیدا شود

رشتہ اش کو بر فلک دارد سری

پارہای زندگی را ہمگری

تازہ انداز نظر پیدا کند

گلستان در دشت و در پیدا کند

از تف او ملتی مثل سپند

بر جہد شور افکن و ہنگامہ بند

یک شرر می افکند اندر دلش

شعلہ ی در گیر می گردد گلش

نقش پایش خاک را بینا کند

ذرہ را چشمک زن سینا کند

عقل عریان را دہد پیرایہ ئی

بخشد این بی مایہ را سرمایہ ئی

دامن خود میزند بر اخگرش

ہر چہ غش باشد رباید از زرش

بندہا از پا گشاید بندہ را

از خداوندان رباید بندہ را

گویدش تو بندہ ی دیگر نہ ئی

زین بتان بی زبان کمتر نہ ئی

تا سوی یک مدعایش می کشد

حلقہ ی آئین بپایش می کشد

نکتہ ی توحید باز آموزدش

رسم و آئین نیاز آموزدش

Az chh ro br basta rbt Mardum ast

Rishta i ain dastaan sar Dar gum ast

Dar jamaat frd ra binim ma

Az Chaman o ra cho Gul chinim ma

Ftrtsh oarfth i iktai ast

Hfz o az anjuman aarai ast

Sozdsh Dar shahrah Zindagi

Atash aaordgah Zindagi

Mrdman khogr bikdigr shond

Sfth Dar yak rishta Choon gohr shond

Dar nbrd Zindagi Yaar hmnd

Misal hmkaran grftar hmnd

Mahfil anjm z jazb baham ast

Hasti kaukab z kaukab mhkm ast

Khaima gah karoan koh-o-jabal

Mrghzar-o-daman Sehra-o-til

Sust-o-bijan Taar-o-pod Kaar o

Na gshodh Ghuncha i pndar o

Saaz barq ahaṅg o nnoakhth

Naghma ash Dar parda Na prdakhth

Goshmal justuju Na khordh i

Zkhmh hai Aarzoo Na khordh i

Na bsaman mahfil nozadh ash

Mi toan ba pnbh chidn badh ash

Nau dmidh sbzh i khaksh hnoz

Sard khoon andar rag taksh hnoz

Manzil dev-o-pari andesha ash

Az guman Khud rmidn Pesha ash

Taṅg maidan Hasti khamsh hnoz

Fikr o zir Lab bamsh hnoz

Bim jaan sarmaya i ab-o-glsh

Hum z bad Tund mi lrzd dlsh

Jaan o az sakht koshi rm znd

Pnchh Dar daman fitrat Kam znd

Har chh az Khud mi dmd brdardsh

Har chh az bala ftd brdardsh

Ta Khuda sahbdli Paida Kund

Ko z hrfi dftri imla Kund

Saaz prdazi ke az aaoazh i

Khaak ra bkhshd Hayaat Taaza i

Zarra i bi maih zo gird azo

Har mtaai arj Nau gird azo

Zinda az yak dam do sad Paikar Kund

Mhfli Rangeen z yak saghr Kund

Didh i o mi kshd Lab jaan dmd

Ta doi mird iki Paida shod

Rishta ash ko br Falak dard sri

Parhai Zindagi ra hmgri

Taaza andaz Nazar Paida Kund

Gulistan Dar dasht-o-Dar Paida Kund

Az tf o milti Misal spnd

Br jhd Shor afkn-o-hngamh Band

Yak shrr mi afknd andar dlsh

Shula i Dar gir mi grdd glsh

Nqsh paish Khaak ra bina Kund

Zarra ra Chashmak zan seena Kund

Aql arian ra dhd Pairaya i

Bkhshd ain bi maih ra sarmaya i

Daman Khud miznd br akhgrsh

Har chh ğash bashad rbaid az zrsh

Bndha az paa gshaid Banda ra

Az khdaondan rbaid Banda ra

Goidsh to Banda i Digar na i

Zin btan bi zabaan kamtar na i

Ta soi yak mdaaish mi kshd

Halqa i aaein bpaish mi kshd

Nkth i tauhid baz aamozdsh

Rasm-o-aaein niaz aamozdsh

نظم Farsi
Comment
علامہ اقبال
تعارفِ شاعر

علامہ اقبال

🏛️ کلاسیکی دور ⏳ 9 نومبر 1877 — 21 اپریل 1938 📍

علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔ ضروری خانوں کو * سے نشان زد کیا گیا ہے