دگر ز سادہ دلیہای یار نتوان گفت
Of The Friend’s Ingenuous Wit
دگر ز سادہ دلیہای یار نتوان گفت
نشستہ بر سر بالین من ز درمان گفت
زبان اگرچہ دلیر است و مدعا شیرین
سخن ز عشق چہ گویم جز اینکہ نتوان گفت
خوشا کسی کہ فرو رفت در ضمیر وجود
سخن مثال گہر بر کشید و آسان گفت
خراب لذت آنم کہ چون شناخت مرا
عتاب زیر لبی کرد و خانہ ویران گفت
غمین مشو کہ جھان راز خود برون ندہد
کہ آنچہ گل نتوانست مرغ نالان گفت
پیام شوق کہ من بی حجاب می گویم
بہ لالہ قطرہ شبنم رسید و پنہان گفت
اگر سخن ہمہ شوریدہ گفتہ ام چہ عجب
کہ ہر کہ گفت ز گیسوی او پریشان گفت
Dgr z saada dlihai Yaar ntoan gft
Nshsth br sar balin man z drman gft
Zabaan Agarche dlir ast-o-mdaa shirin
Skhn z Ishq chh goim jz ainkh ntoan gft
Khosha kisi ke fro rft Dar zamir vajud
Skhn misaal ghr br kshid-o-asan gft
Kharab lazzat aanm ke Choon shinakht Mara
Atab zir lbi krd-o-Khana viran gft
Ghmin msho ke jhan raaz Khud bron ndhd
Ke aanchh Gul ntoanst mosambi nalan gft
Payam Shoq ke man bi hjab mi goim
Bah lala qatra shabnam rasid-o-pnhan gft
Agar skhn hmh shorida gfth am chh ajab
Ke Har ke gft z gisoi o pareshan gft
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
