شاعری ہب / نظم / قدیم و محدث از ہم چون جدا شد

قدیم و محدث از ہم چون جدا شد

How Did The Eternal And Temporal Separate

فونٹ سائز:
100%
پس منظر:

سؤال چہارم

قدیم و محدث از ہم چون جدا شد

کہ این عالم شد آن دیگر خدا شد

اگر معروف و عارف ذات پاکست

چہ سودا در سر این مشت خاکست

جواب

خودی را زندگی ایجاد غیر است

فراق عارف و معروف خیر است

قدیم و محدث ما از شمار است

شمار ما طلسم روزگار است

دمادم دوش و فردا می شماریم

بہ ہست و بود و باشد کار داریم

ازو خود را بریدن فطرت ماست

تپیدن نارسیدن فطرت ماست

نہ ما را در فراق او عیاری

نہ او را بی وصال ما قراری

نہ او بی ما نہ ، بی او چہ حال است

فراق ما فراق اندر وصال است

جدائی خاک را بخشد نگاہی

دہد سرمایہ کوہی بکاہی

جدائی عشق را آئینہ دار است

جدائی عاشقان را سازگار است

اگر ما زندہ ایم از دردمندی است

وگر پایندہ ایم از دردمندی است

من و او چیست اسرار الہی است

من و او بر دوام ما گواہی است

بخلوت ہم بجلوت نور ذات است

میان انجمن بودن حیات است

محبت دیدہ ور بی انجمن نیست

محبت خود نگر بی انجمن نیست

بہ بزم ما تجلی ہاست بنگر

جہان ناپید و او پیداست بنگر

در و دیوار و شہر و کاخ و کو نیست

کہ اینجا ہیچکس جز ما و او نیست

گہی خود را ز ما بیگانہ سازد

گہی ما را چو سازی می نوازد

گہی از سنگ تصویرش تراشیم

گہی نادیدہ بر وی سجدہ پاشیم

گہی ہر پردۂ فطرت دریدیم

جمال یار بیباکانہ دیدیم

چہ سودا در سر این مشت خاکست

ازین سودا درونش تابناکست

چہ خوش سودا کہ نالد از فراقش

و لیکن ھم ببالد از فراقش

فراق او چنان صاحب نظر کرد

کہ شام خویش را بر خود سحر کرد

خودی را دردمند امتحان ساخت

غم دیرینہ را عیش جوان ساخت

گہر ہا سلک سلک از چشم تر برد

ز نخل ماتمی شیرین ثمر برد

خودی را تنگ در آغوش کردن

فنا را با بقا ہم دوش کردن

محبت در گرہ بستن مقامات

محبت در گذشتن از نہایات

محبت ذوق انجامی ندارد

طلوع صبح او شامی ندارد

براہش چون خرد پیچ و خمی ہست

جہانی در فروغ یکدمی ہست

ہزاران عالم افتد در رہ ما

بپایان کی رسد جولانگہ ما

مسافر جاودان زی جاودان میر

جہانی را کہ پیش آید فراگیر

بہ بحرش گم شدن انجام ما نیست

اگر او را تو در گیری فنا نیست

خودی اندر خودی گنجد محال است

خودی را عین خود بودن کمال است

Soal caharum

Qadim-o-mhds az Hum Choon juda shd

Ke ain Aalam shd Aan Digar Khuda shd

Agar maruf-o-aarf zat pakst

Chh sauda Dar sar ain msht khakst

Jawaab

Khodi ra Zindagi aijad Ghair ast

Firaaq aarf-o-maruf khair ast

Qadim-o-mhds ma az Shumar ast

Shumar ma tlsm rozgar ast

Dmadm dosh-o-Farda mi shmarim

Bah hst-o-bod-o-bashad Kaar darim

Azo Khud ra bridn fitrat mast

Tpidn narsidn fitrat mast

Na ma ra Dar Firaaq o aiari

Na o ra bi Wisaal ma qrari

Na o bi ma na bi o chh haal ast

Firaaq ma Firaaq andar Wisaal ast

Judayi Khaak ra bkhshd ngahi

Dhd sarmaya kohi bkahi

Judayi Ishq ra aaeena Daar ast

Judayi aashqan ra sazgar ast

Agar ma zinda aim az drdmndi ast

Ogr paindh aim az drdmndi ast

Man-o-o chist asrar Ilahi ast

Man-o-o br doam ma goahi ast

Bkhlot Hum bjlot Noor zat ast

Mian anjuman bodn Hayaat ast

Mohabbat didh or bi anjuman nist

Mohabbat Khud nagar bi anjuman nist

Bah bzm ma tjli hast bngr

Jahan napid-o-o pidast bngr

Dar-o-Deewaar-o-Shehar-o-kakh-o-ko nist

Ke ainja hichks jz ma-o-o nist

Ghi Khud ra z ma begana sazd

Ghi ma ra cho sazi mi noazd

Ghi az sang tsoirsh trashim

Ghi nadida br oi Sajda pashim

Ghi Har prdh fitrat dridim

Jamal Yaar bibakanh didim

Chh sauda Dar sar ain msht khakst

Azin sauda dronsh tabnakst

Chh Khush sauda ke nald az fraqsh

-o- Lekin hm bbald az fraqsh

Firaaq o Chunan sahab Nazar krd

Ke Shaam khoish ra br Khud Sahar krd

Khodi ra drdmnd imtihan sakht

Gham dirinh ra aish jawaan sakht

Ghr ha slk slk az Chashm tr brd

Z nkhl Maatami shirin Samar brd

Khodi ra taṅg Dar aġosh Kardan

Fna ra ba baqa Hum dosh Kardan

Mohabbat Dar grah bstn mqamat

Mohabbat Dar gzshtn az nhaiat

Mohabbat zavq anjami Nadaarad

Tulu Subh o shami Nadaarad

Brahsh Choon khirad Pech-o-khmi hst

Jhani Dar frogh ikdmi hst

Hzaran Aalam aftd Dar rh ma

Bpaian ki rsd jolangh ma

Musafir jaodan zi jaodan mir

Jhani ra ke Pesh aaid fragir

Bah bhrsh gum Shudan anjam ma nist

Agar o ra to Dar giri fna nist

Khodi andar khodi gnjd muhal ast

Khodi ra ain Khud bodn Kamal ast

نظم Farsi
Comment
علامہ اقبال
تعارفِ شاعر

علامہ اقبال

🏛️ کلاسیکی دور ⏳ 9 نومبر 1877 — 21 اپریل 1938 📍

علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔ ضروری خانوں کو * سے نشان زد کیا گیا ہے