جلوۂ سروش
Epiphany Of Sarosh
مرد عارف گفتگو را در ببست
مست خود گردید و از عالم گسست
ذوق و شوق او را ز دست او ربود
در وجود آمد ز نیرنگ شہود
با حضورش ذرہ ہا مانند طور
بے حضور او نہ نور و نی ظہور
نازنینی در طلسم آن شبی
آن شبی بی کوکبی را کوکبی
سنبلستان دو زلفش تا کمر
تاب گیر از طلعتش کوہ و کمر
غرق اندر جلوۂ مستانہ ئی
خوش سرود آن مست بی پیمانہ ئی
پیش او گردندہ فانوس خیال
ذوفنون مثل سپہر دیر سال
اندر آن فانوس پیکر رنگ رنگ
شکرہ بر گنجشک و بر آہو پلنگ
من بہ رومی گفتم ای دانای راز
بر رفیق کم نظر بگشای راز
گفت ’’این پیکر چو سیم تابناک
زاد در اندیشۂ یزدان پاک
باز بیتابانہ از ذوق نمود
در شبستان وجود امید فرود
ہمچو ما آوارہ و غربت نصیب
تو غریبی ، من غریبم ، او غریب
شأن او جبریلی و نامش سروش
می برد از ہوش و می آرد بہوش
غنچۂ ما را گشود از شبنمش
مردہ آتش ، زندہ از سوز دمش
زخمۂ شاعر بہ ساز دل ازوست
چاکہا در پردۂ محمل ازوست
دیدہ ام در نغمۂ او عالمی
آتشی گیر از نوای او دمی
Mard aarf guftagu ra Dar bbst
Mast Khud grdid-o-az Aalam gsst
Zavq-o-Shoq o ra z dast o rbod
Dar vajud Aamad z nirng shhod
Ba hzorsh zarra ha mannd toor
Be huẓur o na Noor-o-ni zuhur
Naznini Dar tlsm Aan shbi
Aan shbi bi kokbi ra kokbi
Snblstan do zlfsh ta kamar
Tab gir az tlatsh koh-o-kamar
Ġarq andar jloh Mastana i
Khush srod Aan Mast bi Paimana i
Pesh o grdndh fanoos Khayal
Zofnon Misal sphr dir Saal
Andar Aan fanoos Paikar rang rang
Shkrh br gnjshk-o-br ahu palaṅg
Man bah rumi gftm ai danai raaz
Br rfiq Kam Nazar bgshai raaz
Gft ain Paikar cho sim tabnak
Zad Dar andishh yazdan pak
Baz bitabanh az zavq nmod
Dar Shabistan vajud Umeed frod
Hmcho ma avara-o-ghrbt nasib
To ghribi man ghribm o ghareeb
Shn o jbrili-o-namsh sarosh
Mi brd az hosh-o-mi aard bhosh
Ghnchh ma ra gshod az shbnmsh
Murda atash zinda az soz dmsh
Zkhmh shair bah Saaz Dil azost
Chakha Dar prdh mhml azost
Didh am Dar nghmh o aalmi
Aatshi gir az noai o dmi
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
