طاسین زرتشت : آزمایش کردن اہریمن زرتشت را
Tasin Of Zoroaster Ahriman Tempts Zoroaster
اہریمن
از تو مخلوقات من نالان چو نی
از تو ما را فرودین مانند دی
در جہان خوار و زبونم کردہ ئے
نقش خود رنگین ز خونم کردہ ئے
زندہ حق از جلوۂ سینای تست
مرگ من اندر ید بیضای تست
تکیہ بر میثاق یزدان ابلہی است
بر مرادش راہ رفتن گمرہی است
زھرہا در بادۂ گلفام اوست
ارہ و کرم و صلیب انعام اوست
جز دعاہا نوح تدبیری نداشت
حرف آن بیچارہ تأثیری نداشت
شہر را بگذار و در غاری نشین
ہم بہ خیل نوریان صحبت گزین
از نگاہی کیمیا کن خاک را
از مناجاتی بسوز افلاک را
در کہستان چون کلیم آوارہ شو
نیم سوز آتش نظارہ شو
لیکن از پیغمبری باید گذشت
از چنین ملا گری باید گذشت
کس میان ناکسان ناکس شود
فطرتش گر شعلہ باشد خس شود
تا نبوت از ولایت کمتر است
عشق را پیغمبری درد سر است
خیز و در کاشانۂ وحدت نشین
ترک جلوت گوی و در خلوت نشین
زرتشت
نور دریای است ظلمت ساحلش
ہمچو من سیلی نزاد اندر دلش
اندرونم موجہای بیقرار
سیل را جز غارت ساحل چہ کار
نقش بیرنگی کہ او را کس ندید
جز بخون اھرمن نتوان کشید
خویشتن را وانمودن زندگی است
ضرب خود را آزمودن زندگیست
از بلا ہا پختہ تر گردد خودی
تا خدا را پردہ در گردد خودی
مرد حق بین جز بحق خود را ندید
لاالہ می گفت و در خون می تپید
عشق را در خون تپیدن آبروست
ارہ و چوب و رسن عیدین اوست
در رہ حق ہر چہ پیش آید نکوست
مرحبا نامہربانیہای دوست
جلوۂ حق چشم من تنہا نخواست
حسن را بی انجمن دیدن خطاست
چیست خلوت درد و سوز و آرزوست
انجمن دید است و خلوت جستجو است
عشق در خلوت کلیم اللہی است
چون بجلوت می خرامد شاہی است
خلوت و جلوت کمال سوز و ساز
ہر دو حالات و مقامات نیاز
چیست آن بگذشتن از دیر و کنشت
چیست این تنہا نرفتن در بہشت
گرچہ اندر خلوت و جلوت خداست
خلوت آغازست و جلوت انتہاست
گفتہ ئی پیغمبری درد سر است
عشق چون کامل شود آدم گر است
راہ حق با کاروان رفتن خوش است
ہمچو جان اندر جہان رفتن خوش است
Ahrimn
Az to mkhloqat man nalan cho ni
Az to ma ra frodin mannd Di
Dar Jahan khoar-o-zbonm krdh e
Nqsh Khud Rangeen z khonm krdh e
Zinda Haq az jloh sinai tst
Marg man andar yad bizai tst
Takiya br misaq yazdan ablhi ast
Br mradsh Raah rftn gmrhi ast
Zhrha Dar badh gulfam aost
Arh-o-Karam-o-salib Inaam aost
Jz daaha nuh tdbiri ndasht
Harf Aan bicharh tsiri ndasht
Shehar ra bgzar-o-Dar ghari nshin
Hum bah khil norian suhbat gzin
Az ngahi kimiya Kun Khaak ra
Az mnajati bsoz aflak ra
Dar khstan Choon klim avara Show
Niyam soz atash nazara Show
Lekin az Paighambari baid gzsht
Az chnin mila gri baid gzsht
Kis mian naksan naks shod
Ftrtsh Gir shula bashad khs shod
Ta nbot az Wilayat kamtar ast
Ishq ra Paighambari Dard sar ast
Khiz-o-Dar kashanh ohdt nshin
Turk jlot goi-o-Dar khlot nshin
Zartusht
Noor driai ast zlmt sahlsh
Hmcho man sili nzad andar dlsh
Andronm mojhai biqrar
Sail ra jz ghart saahil chh Kaar
Nqsh birngi ke o ra Kis ndid
Jz bkhon ahrmn ntoan kshid
Khoishtn ra oanmodn Zindagi ast
Zarab Khud ra aazmodn zndgist
Az bala ha pukhta tr grdd khodi
Ta Khuda ra parda Dar grdd khodi
Mard Haq bain jz bhq Khud ra ndid
Laalh mi gft-o-Dar khoon mi tpid
Ishq ra Dar khoon tpidn aabrost
Arh-o-chob-o-rasan aidin aost
Dar rh Haq Har chh Pesh aaid nkost
Mrhba namhrbanihai Dost
Jloh Haq Chashm man Tanha nkhoast
Husn ra bi anjuman didn khtast
Chist khlot Dard-o-soz-o-aarzost
Anjuman did ast-o-khlot justuju ast
Ishq Dar khlot klim allhi ast
Choon bjlot mi khramd shahi ast
Khlot-o-jlot Kamal soz-o-Saaz
Har do halat-o-mqamat niaz
Chist Aan bgzshtn az dir-o-kunisht
Chist ain Tanha nrftn Dar bihisht
Grchh andar khlot-o-jlot khdast
Khlot aaghazst-o-jlot anthast
Gfth i Paighambari Dard sar ast
Ishq Choon kamil shod Aadam Gir ast
Raah Haq ba karoan rftn Khush ast
Hmcho jaan andar Jahan rftn Khush ast
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
