حرکت بہ کاخ سلاطین مشرق نادر ، ابدالی ، سلطان شہید
Departure to The Palace Of The Kings Of The East Nadir, Abdali, The Martyr King
رفت در جانم صدای برتری
مست بودم از نوای برتری
گفت رومی ’’چشم دل بیدار بہ
پا برون از حلقۂ افکار نہ
کردہ ئی بر بزم درویشان گذر
یک نظر کاخ سلاطین ہم نگر
خسروان مشرق اندر انجمن
سطوت ایران و افغان و دکن
نادر آن دانای رمز اتحاد
با مسلمان داد پیغام وداد
مرد ابدالی وجودش آیتی
داد افغان را اساس ملتی
آن شہیدان محبت را امام
آبروی ہند و چین و روم و شام
نامش از خورشید و مہ تابندہ تر
خاک قبرش از من و تو زندہ تر
عشق رازی بود بر صحرا نھاد
تو ندانی جان چہ مشتاقانہ داد
از نگاہ خواجۂ بدر و حنین
فقر سلطان وارث جذب حسین
رفت سلطان زین سرای ہفت روز
نوبت او در دکن باقے ہنوز‘‘
حرف و صوتم خام و فکرم ناتمام
کی توان گفتن حدیث آن مقام
نوریان از جلوہ ہای او بصیر
زندہ و دانا و گویا و خبیر،
قصری از فیروزہ دیوار و درش
آسمان نیلگون اندر برش
رفعت او برتر از چند و چگون
می کند اندیشہ را خوار و زبون
آن گل و سرو و سمن آن شاخسار
از لطافت مثل تصویر بھار
ہر زمان برگ گل و برگ شجر
دارد از ذوق نمو رنگ دگر
اینقدر باد صبا افسونگر است
تا مژہ برھم زنی زرد احمر است
ہر طرف فوارہ ہا گوہر فروش
مرغک فردوس زاد اندر خروش
بارگاہی اندر آن کاخی بلند
ذرہ او آفتاب اندر کمند
سقف و دیوار و اساطین از عقیق
فرش او از یشم و پرچین از عقیق
بر یمین و بر یسار آن وثاق
حوریان صف بستہ با زرین نطاق
در میان بنشستہ بر اورنگ زر
خسروان جم حشم بہرام فر
رومی آن آئینۂ حسن ادب
با کمال دلبری بگشاد لب
گفت ’’مردی شاعری از خاور است
شاعری یا ساحری از خاور است
فکر او باریک و جانش دردمند
شعر او در خاوران سوزی فکند
نادر
خوش بیا ای نکتہ سنج خاوری
ای کہ می زیبد ترا حرف دری
محرم رازیم با ما راز گوے
آنچہ میدانی ز ایران باز گوی
زندہ رود
بعد مدت چشم خود بر خود گشاد
لیکن اندر حلقۂ دامی فتاد
کشتۂ ناز بتان شوخ و شنگ
خالق تہذیب و تقلید فرنگ
کار آن وارفتۂ ملک و نسب
ذکر شاپور است و تحقیر عرب
روزگار او تہے از واردات
از قبور کہنہ می جوید حیات
با وطن پیوست و از خود در گذشت
دل بہ رستم داد و از حیدر گذشت
نقش باطل مے پذیرد از فرنگ
سر گذشت خود بگیرد از فرنگ
پیری ایران زمان یزد جرد
چہرۂ او بی فروغ از خون سرد
دین و آئین و نظام او کہن
شید و تار صبح و شام او کہن
موج مے در شیشۂ تاکش نبود
یک شرر در تودۂ خاکش نبود
تا ز صحرائی رسیدش محشری
آنکہ داد او را حیات دیگری
اینچین حشر از عنایات خداست
پارس باقی ، رومةالکبری کجاست
آنکہ رفت از پیکر او جان پاک
بی قیامت بر نمی آید ز خاک
مرد صحرائی بہ ایران جان دمید
باز سوی ریگزار خود رمید
کہنہ را از لوح ما بسترد و رفت
برگ و ساز عصر نو آورد و رفت
آہ ، احسان عرب نشناحتند
از تش افرنگیان بگداختند
Rft Dar janm sdai brtri
Mast bodm az noai brtri
Gft rumi Chashm Dil baidar bah
Paa bron az hlqh afkar na
Krdh i br bzm Darveshan gzr
Yak Nazar kakh slatin Hum nagar
Khsroan Mashriq andar anjuman
Stot airan-o-afġan-o-dkn
Nadir Aan danai rmz ittihad
Ba musalman dad Paigham odad
Mard abdali ojodsh aaiti
Dad afġan ra asas milti
Aan shhidan Mohabbat ra imam
Aabroi hind-o-chain-o-rum-o-Shaam
Namsh az khorshid-o-Mah tabanda tr
Khaak qbrsh az man-o-to zinda tr
Ishq razi bod br Sehra nhad
To ndani jaan chh mshtaqanh dad
Az Nigah khoajh badar-o-hnin
Fqr Sultan varis jazb Hussain
Rft Sultan zin srai hft Roz
Naubat o Dar dkn baqe hnoz
Harf-o-sotm kham-o-fkrm natmam
Ki toan gftn hadees Aan mqam
Norian az Jalwa hai o bsir
Zinda-o-dana-o-goia-o-khbir
Qsri az firoza Deewaar-o-drsh
Aasman nilgon andar burish
Rfat o brtr az Chand-o-chgon
Mi Kund andesha ra khoar-o-zbon
Aan Gul-o-sro-o-smn Aan shakhsar
Az ltaft Misal Tasveer bhar
Har zman brg Gul-o-brg shajar
Dard az zavq nmo rang dgr
Ainqdr bad Saba afsongr ast
Ta mzhh brhm Zani zard ahmr ast
Har taraf foarh ha gohr frosh
Mrghk firdaus zad andar khrosh
Bargahi andar Aan kakhi Buland
Zarra o Aaftaab andar kmnd
Sqf-o-Deewaar-o-asatin az aqiq
Farsh o az ishm-o-prchin az aqiq
Br imin-o-br isar Aan osaq
Horian sf basta ba zrin ntaq
Dar mian bnshsth br auraṅg zr
Khsroan jm hshm behram fr
Rumi Aan aaeinh Husn adab
Ba Kamal dlbri bgshad Lab
Gft mrdi shaairi az khaor ast
Shaairi ya sahri az khaor ast
Fikr o barik-o-jansh drdmnd
Sher o Dar khaoran sozi fknd
Nadir
Khush bia ai nkth snj khaori
Ai ke mi zibd tra harf Dari
Mhrm razim ba ma raaz goe
Aanchh midani z airan baz goi
Zinda rud
Baad Muddat Chashm Khud br Khud Gushad
Lekin andar hlqh dami ftad
Kshth naz btan shokh-o-shng
Khaliq tahzib-o-taqlid frng
Kaar Aan oarfth Mulk-o-nsb
Zakar shapor ast-o-thqir Arab
Rozgar o the az oardat
Az qbor khnh mi joid Hayaat
Ba vatan Paivast-o-az Khud Dar gzsht
Dil bah rustam dad-o-az Haidar gzsht
Nqsh batl Mae pzird az frng
Sar gzsht Khud bgird az frng
Peeri airan zman izd jrd
Chhrh o bi frogh az khoon Sard
Din-o-aaein-o-Nizam o khn
Shid-o-Taar Subh-o-Shaam o khn
Mauj Mae Dar shishh taksh nbod
Yak shrr Dar todh khaksh nbod
Ta z shrai rsidsh mhshri
Aankh dad o ra Hayaat digri
Ainchin Hashr az Inayat khdast
Pars Baqi romalkbri kjast
Aankh rft az Paikar o jaan pak
Bi qayamat br nami aaid z Khaak
Mard shrai bah airan jaan dmid
Baz soi Reegzaar Khud rmid
Khnh ra az Lauh ma bstrd-o-rft
Brg-o-Saaz asr Nau aaord-o-rft
Aah Ehsaan Arab nshnahtnd
Az tsh afrngian bgdakhtnd
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
