شاعری ہب / نظم / حکایت درین معنی کہ مسئلۂ نفی خودی

حکایت درین معنی کہ مسئلۂ نفی خودی

A Tale Of Which The Moral Is That Negation Of The Self

فونٹ سائز:
100%
پس منظر:

آن شنیدستی کہ در عہد قدیم

گوسفندان در علف زاری مقیم

از وفور کاہ نسل افزا بدند

فارغ از اندیشہ ی اعدا بدند

آخر از ناسازی تقدیر میش

گشت از تیر بلائی سینہ ریش

شیر ہا از بیشہ سر بیرون زدند

بر علف زار بزان شبخون زدند

جذب و استیلا شعار قوت است

فتح راز آشکار قوت است

شیر نر کوس شہنشاہی نواخت

میش را از حریت محروم ساخت

بسکہ از شیران نیاید جز شکار

سرخ شد از خون میش آن مرغزار

گوسفندی زیرکے فہمیدہ ئی

کہنہ سالی گرگ باران دیدہ ئی

تنگدل از روزگار قوم خویش

از ستمہای ہژبران سینہ ریش

شکوہ ہا از گردش تقدیر کرد

کار خود را محکم از تدبیر کرد

بہر حفظ خویش مرد ناتوان

حیلہ ہا جوید ز عقل کار دان

در غلامی از پی دفع ضرر

قوت تدبیر گردد تیز تر

پختہ چون گردد جنون انتقام

فتنہ اندیشی کند عقل غلام

گفت با خود عقدہ ی ما مشکل است

قلزم غمہای ما بی ساحل است

میش نتواند بزور از شیر رست

سیم ساعد ما و او پولاد دست

نیست ممکن کز کمال وعظ و پند

خوی گرگی آفریند گوسفند

شیر نر را میش کردن ممکن است

غافلش از خویش کردن ممکن است

صاحب آوازہ ی الہام گشت

واعظ شیران خون آشام گشت

نعرہ زد ای قوم کذاب اشر

بی خبر از یوم نحس مستمر

مایہ دار از قوت روحانیم

بہر شیران مرسل یزدانیم

دیدہ ی بے نور را نور آمدم

صاحب دستور و مأمور آمدم

توبہ از اعمال نا محمود کن

ای زیان اندیش فکر سود کن

ہر کہ باشد تند و زور آور شقی است

زندگی مستحکم از نفی خودی است

روح نیکان از علف یابد غذا

تارک اللحم است مقبول خدا

تیزی دندان ترا رسوا کند

دیدہ ی ادراک را اعمی کند

جنت از بہر ضعیفان است و بس

قوت از اسباب خسران است و بس

جستجوی عظمت و سطوت شر است

تنگدستی از امارت خوشتر است

برق سوزان در کمین دانہ نیست

دانہ گر خرمن شود فرزانہ نیست

ذرہ شو صحرا ، مشو گر عاقلی

تا ز نور آفتابی بر خوری

ای کہ می نازی بذبح گوسفند

ذبح کن خود را کہ باشی ارجمند

زندگی را می کند نا پایدار

جبر و قہر و انتقام و اقتدار

سبزہ پامال است و روید بار بار

خواب مرگ از دیدہ شوید بار بار

غافل از خود شو اگر فرزانہ ئی

گر ز خود غافل نہ ئی دیوانہ ئی

چشم بند و گوش بند و لب بہ بند

تا رسد فکر تو بر چرخ بلند

این علفزار جہان ہیچ است ہیچ

تو برین موہوم ای نادان مپیچ

خیل شیر از سخت کوشی خستہ بود

دل بذوق تن پرستی بستہ بود

آمدش این پند خواب آور پسند

خورد از خامے فسون گوسفند

آنکہ کردی گوسفندان را شکار

کرد دین گوسفندی اختیار

با پلنگان سازگار آمد علف

گشت آخر گوہر شیری خزف

از علف آن تیزی دندان نماند

ہیبت چشم شرار افشان نماند

دل بتدریج از میان سینہ رفت

جوہر آئینہ از آئینہ رفت

آن جنون کوشش کامل نماند

آن تقاضای عمل در دل نماند

اقتدار و عزم و استقلال رفت

اعتبار و عزت و اقبال رفت

پنجہ ہای آہنین بی زور شد

مردہ شد دلہا و تنہا گور شد

زور تن کاہید و خوف جان فزود

خوف جان سرمایہ ہمت ربود

صد مرض پیدا شد از بی ہمتی

کوتہ دستی ، بیدلی ، دون فطرتی

شیر بیدار از فسون میش خفت

انحطاط خویش را تہذیب گفت

Aan shnidsti ke Dar ahad qadim

Gosfndan Dar alaf zari muqim

Az ofor kah nasl afza bdnd

Fariġ az andesha i aada bdnd

Aakhir az nasazi taqdir mesh

Gasht az Teer blai sina rish

Sher ha az bishh sar biron zdnd

Br alaf Zar bzan shbkhon zdnd

Jazb-o-astila shiar quwat ast

Fatah raaz aashkar quwat ast

Sher nar kos shhnshahi noakht

Mesh ra az hurriyat mahrum sakht

Bskh az shiran niaid jz shikar

Surkh shd az khoon mesh Aan mrghzar

Gosfndi zirke fhmidh i

Khnh sali grg baran didh i

Tngdl az rozgar Qaum khoish

Az stmhai hzhbran sina rish

Shikva ha az gardish taqdir krd

Kaar Khud ra mhkm az tdbir krd

Bhr hfz khoish mard natoan

Hilh ha joid z aql Kaar dam

Dar ghlami az Pi dfa zarar

Quwat tdbir grdd tez tr

Pukhta Choon grdd junoon intaqam

Fitna andishi Kund aql Ghulam

Gft ba Khud aqdh i ma Mushkil ast

Qlzm ghmhai ma bi saahil ast

Mesh ntoand bzor az sher rst

Sim saad ma-o-o polad dast

Nist Mumkin kz Kamal oaz-o-pnd

Khoi grgi aafrind gosfand

Sher nar ra mesh Kardan Mumkin ast

Ghaflsh az khoish Kardan Mumkin ast

Sahab aaoazh i ilham gasht

Oaaz shiran khoon aasham gasht

Narah zd ai Qaum kzab ashru

Bi khabar az yaum nhs mstmr

Maih Daar az quwat rohanim

Bhr shiran mrsl izdanim

Didh i be Noor ra Noor aamdm

Sahab dastur-o-mmor aamdm

Tauba az aamal Na mhmod Kun

Ai ziyan andish fikr sod Kun

Har ke bashad Tund-o-zor aaor shqi ast

Zindagi mustahkam az nfi khodi ast

Rooh nikan az alaf iabd ġiza

Tark allhm ast maqbul Khuda

Tizi dandan tra rsoa Kund

Didh i idrak ra aami Kund

Jannat az bhr zaifan ast-o-bas

Quwat az sabab khsran ast-o-bas

Jstjoi azamat-o-stot sharr ast

Tngdsti az imarat khoshtr ast

Barq sozan Dar kmin daana nist

Daana Gir khrmn shod frzanh nist

Zarra Show Sehra msho Gir aaqli

Ta z Noor Aaftabi br Khori

Ai ke mi nazi bzbh gosfand

Zabh Kun Khud ra ke bashi arjmaṉd

Zindagi ra mi Kund Na paidar

Jbr-o-qahr-o-intaqam-o-iqtidar

Sbzh pamal ast-o-roid Baar Baar

Khwab marg az didh shoid Baar Baar

Ghafl az Khud Show Agar frzanh i

Gir z Khud ghafl na i Deewana i

Chashm Band-o-gosh Band-o-Lab bah Band

Ta rsd fikr to br Charkh Buland

Ain alfzar Jahan hich ast hich

To brin mohom ai nadaan mpich

Khil sher az sakht koshi khasta bod

Dil bzoq tan prsti basta bod

Aamdsh ain pnd Khwab aaor Pasand

Khord az khame fson gosfand

Aankh krdi gosfndan ra shikar

Krd din gosfndi ikhtiyar

Ba plngan sazgar Aamad alaf

Gasht Aakhir gohr shiri khzf

Az alaf Aan tizi dandan nmand

Hibt Chashm shrar afshan nmand

Dil Batadreej az mian sina rft

Jauhar aaeena az aaeena rft

Aan junoon koshish kamil nmand

Aan tqazai Amal Dar Dil nmand

Iqtidar-o-azm-o-istiqlal rft

Iʻtibar-o-izzat-o-aqbal rft

Panja hai aahnin bi zor shd

Murda shd Dulha-o-Tanha gor shd

Zor tan kahid-o-khauf jaan fzod

Khauf jaan sarmaya himmat rbod

Sad maraz Paida shd az bi hmti

Koth dsti bidli don ftrti

Sher baidar az fson mesh khft

Anhtat khoish ra tahzib gft

نظم Farsi
Comment
علامہ اقبال
تعارفِ شاعر

علامہ اقبال

🏛️ کلاسیکی دور ⏳ 9 نومبر 1877 — 21 اپریل 1938 📍

علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔ ضروری خانوں کو * سے نشان زد کیا گیا ہے