صحبت با شاعر ہندی برتری ہری
Meeting With The Indian Poet Bartari-Hari
حوریان را در قصور و در خیام
نالۂ من دعوت سوز تمام
آن یکی از خیمہ سر بیرون کشید
وان دگر از غرفہ رخ بنمود و دید
ہر دلی را در بہشت جاودان
دادم از درد و غم آن خاکدان
زیر لب خندید پیر پاک زاد
گفت ’’ای جادو گر ہندی نژاد‘‘
آن نوا پرداز ہندی را نگر
شبنم از فیض نگاہ او گہر
نکتہ آرائی کہ نامش برتری است
فطرت او چون سحاب آذری است
از چمن جز غنچۂ نورس نچید
نغمۂ تو سوی ما او را کشید
پادشاہی با نوای ارجمند
ہم بہ فقر اندر مقام او بلند
نقش خوبی بندد از فکر شگرف
یک جہان معنی نہان اندر دو حرف
کارگاہ زندگی را محرم است
او جم است و شعر او جام جم است‘‘
ما بہ تعظیم ھنر برخاستیم
باز با وی صحبتی آراستیم
زندہ رود
ای کہ گفتی نکتہ ہای دلنواز
مشرق از گفتار تو دانای راز
شعر را سوز از کجا آید بگوی
از خودی یا از خدا آید بگوی
برتری ہری
کس نداند در جہان شاعر کجاست
پردۂ او از بم و زیر نواست
آن دل گرمی کہ دارد در کنار
پیش یزدان ھم نمی گیرد قرار
جان ما را لذت اندر جستجوست
شعر را سوز از مقام آرزوست
ای تو از تاک سخن مست مدام
گر ترا آید میسر این مقام
با دو بیتی در جہان سنگ و خشت
می توان بردن دل از حور بہشت
زندہ رود
ہندیان را دیدہ ام در پیچ و تاب
سر حق وقتست گوئی بی حجاب
برتری ہری
این خدایان تنک مایہ ز سنگ اند و ز خشت
برتری ہست کہ دور است ز دیر و ز کنشت
سجدہ بی ذوق عمل خشک و بجائی نرسد
زندگانی ہمہ کردار ، چہ زیبا و چہ زشت
فاش گویم بتو حرفی کہ نداند ہمہ کس
ای خوش آن بندہ کہ بر لوح دل او را بنوشت
این جھانی کہ تو بینی اثر یزدان نیست
چرخہ از تست و ہم آن رشتہ کہ بر دوک تو رشت
پیش آئین مکافات عمل سجدہ گزار
زانکہ خیزد ز عمل دوزخ و اعراف و بہشت
Horian ra Dar qasur-o-Dar khiam
Nalh man davat soz Tamaam
Aan iki az khaima sar biron kshid
Van dgr az ghrfh Rukh bnmod-o-did
Har Dili ra Dar bihisht jaodan
Dadm az Dard-o-Gham Aan khakdan
Zir Lab khndid Peer pak zad
Gft ai Jadu Gir hindi naźad
Aan noa prdaz hindi ra nagar
Shabnam az fiz Nigah o ghr
Nkth aarai ke namsh brtri ast
Fitrat o Choon shab aazri ast
Az Chaman jz ghnchh nors nchid
Nghmh to soi ma o ra kshid
Padshahi ba noai arjmaṉd
Hum bah fqr andar mqam o Buland
Nqsh khobi bndd az fikr shgrf
Yak Jahan mani nhan andar do harf
Kargah Zindagi ra mhrm ast
O jm ast-o-Sher o Jaam jm ast
Ma bah tazim hnr brkhastim
Baz ba oi shbti aarastim
Zinda rud
Ai ke gfti nkth hai dlnoaz
Mashriq az guftar to danai raaz
Sher ra soz az kja aaid bgoi
Az khodi ya az Khuda aaid bgoi
Brtri hri
Kis ndand Dar Jahan shair kjast
Prdh o az bam-o-zir noast
Aan Dil garmi ke dard Dar knar
Pesh yazdan hm nami gird qarar
Jaan ma ra lazzat andar jstjost
Sher ra soz az mqam aarzost
Ai to az tak skhn Mast mdam
Gir tra aaid misr ain mqam
Ba do biti Dar Jahan sang-o-khisht
Mi toan brdn Dil az hur bihisht
Zinda rud
Hndian ra didh am Dar Pech-o-tab
Sar Haq oqtst goi bi hjab
Brtri hri
Ain khdaian tnk maih z sang and-o-z khisht
Brtri hst ke door ast z dir-o-z kunisht
Sajda bi zavq Amal Khushk-o-bjai nrsd
Zndgani hmh Kirdar chh ziba-o-chh zsht
Fash goim bto hrfi ke ndand hmh Kis
Ai Khush Aan Banda ke br Lauh Dil o ra bnosht
Ain jhani ke to bini Asar yazdan nist
Charkha az tst-o-Hum Aan rishta ke br dok to rsht
Pesh aaein mkafat Amal Sajda gzar
Zankh khizd z Amal dozakh-o-aaraf-o-bihisht
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
