’’ارواح جلیلۂ حلاج و غالب و قرة العین طاہرہ کہ بہ نشیمن بہشتی نگرویدند ’’و بگردش جاودان گرائیدند‘‘
The Noble Spirits Of Hallaj, Ghalib, And Qurrat al-Ain Tahira Who Disdained to Dwell In Paradise,preferring to Wander For Ever
من فدای این دل دیوانہ ئی
ہر زمان بخشد دگر ویرانہ ئی
چون بگیرم منزلی گوید کہ خیز
مرد خود رس بحر را داند قفیز
زانکہ آیات خدا لا انتہاست
ای مسافر جادہ را پایان کجاست
کار حکمت دیدن و فرسودن است
کار عرفان دیدن و افزودن است
آن بسنجد در ترازوی ہنر
این بسنجد در ترازوی نظر
آن بدست آورد آب و خاک را
این بدست آورد جان پاک را
آن نگہ را بر تجلی می زند
این تجلی را بخود گم می کند
در تلاش جلوہ ہای پے بہ پی
طی کنم افلاک و می نالم چو نی
این ہمہ از فیض مردی پاک زاد
آنکہ سوز او بجان من فتاد
کاروان این دو بینای وجود
بر کنار مشتری آمد فرود
آن جھان آن خاکدانی ناتمام
در طواف او قمر ہا تیز گام
خالی از می شیشہ تاکش ہنوز
آرزو نارستہ از خاکش ہنوز
نیم شب از تاب ماہان نیم روز
نی برودت در ہوای او نہ سوز
من چو سوی آسمان کردم نظر
کوکبش دیدم بخود نزدیک تر
ہیبت نظارہ از ہوشم ربود
شد دگرگون نزد و دور و دیر و زود
پیش خود دیدم سہ روح پاکباز
آتش اندر سینہ شان گیتی گداز
در برشان حلہ ہای لالہ گون
چہرہ ہا رخشندہ از سوز درون
در تب و تابی ز ہنگام الست
از شراب نغمہ ہای خویش مست
گفت رومی ’’این قدر از خود مرو
از دم آتش نوایان زندہ شو
شوق بی پروا ندیدستی ، نگر
زور این صہبا ندیدستی ، نگر
غالب و حلاج و خاتون عجم
شورہا افکندہ در جان حرم
این نواہا روح را بخشد ثبات
گرمی او از درون کائنات
Man fdai ain Dil Deewana i
Har zman bkhshd dgr Weerana i
Choon bgirm mnzli goid ke khiz
Mard Khud ras Bahr ra dand qfiz
Zankh aaiat Khuda La anthast
Ai Musafir jadh ra paian kjast
Kaar Hikmat didn-o-frsodn ast
Kaar arfan didn-o-afzodn ast
Aan bsnjd Dar trazoi hnr
Ain bsnjd Dar trazoi Nazar
Aan bdst aaord ab-o-Khaak ra
Ain bdst aaord jaan pak ra
Aan ngh ra br tjli mi znd
Ain tjli ra bkhod gum mi Kund
Dar Talaash Jalwa hai Pay bah Pi
Ti knm aflak-o-mi nalm cho ni
Ain hmh az fiz mrdi pak zad
Aankh soz o bjan man ftad
Karoan ain do binai vajud
Br knar mushtari Aamad frod
Aan jhan Aan khakdani natmam
Dar toaf o qamar ha tez gam
Khaali az mi sheesha taksh hnoz
Aarzoo narsth az khaksh hnoz
Niyam Shab az tab mahan niyam Roz
Ni burudat Dar hoai o na soz
Man cho soi Aasman krdm Nazar
Kokbsh didm bkhod nazdik tr
Hibt nazara az hoshm rbod
Shd dgrgon Nazd-o-door-o-dir-o-zod
Pesh Khud didm sh Rooh pakbaz
Atash andar sina shan giti gdaz
Dar brshan hlh hai lala gon
Chehra ha rkhshndh az soz dron
Dar tab-o-tabi z hngam alst
Az sharab naghma hai khoish Mast
Gft rumi ain qadr az Khud mro
Az dam atash noaian zinda Show
Shoq bi parva ndidsti nagar
Zor ain shba ndidsti nagar
Ġalib-o-hlaj-o-khatun ajm
Shorha afkndh Dar jaan Haram
Ain noaha Rooh ra bkhshd sbat
Garmi o az dron Kainaat
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
