بر مزار شہنشاہ بابر خلد آشیانی
At The Tomb Of The Heaven-Resting Emperor Babur
بیا کہ ساز فرنگ از نوا بر افتاد است
درون پردۂ او نغمہ نیست فریاد است
زمانہ کہنہ بتان را ہزار بار آراست
من از حرم نگذشتم کہ پختہ بنیاد است
درفش ملت عثمانیان دوبارہ بلند
چہ گویمت کہ بہ تیموریان چہ افتاد است
خوشا نصیب کہ خاک تو آرمید اینجا
کہ این زمین ز طلسم فرنگ آزاد است
ہزار مرتبہ کابل نکوتر از دلی است
کہ آن عجوزہ عروس ہزار داماد است
درون دیدہ نگہ دارم اشک خونین را
کہ من فقیرم و این دولت خدا داد است
اگرچہ پیر حرم ورد لاالہ دارد
کجا نگاہ کہ برندہ تر ز پولاد است
Bia ke Saaz frng az noa br aftad ast
Dron prdh o naghma nist faryad ast
Zamana khnh btan ra Hazaar Baar aarast
Man az Haram ngzshtm ke pukhta Buniyad ast
Durafsh mlt asmanian Dobara Buland
Chh goimt ke bah timorian chh aftad ast
Khosha nasib ke Khaak to aarmid ainja
Ke ain Zameen z tlsm frng azaad ast
Hazaar martaba kabul nkotr az Dili ast
Ke Aan ajozh aros Hazaar damad ast
Dron didh ngh darm Ashk khonin ra
Ke man fqirm-o-ain daulat Khuda dad ast
Agarche Peer Haram ord laalh dard
Kja Nigah ke brndh tr z polad ast
علامہ اقبال
علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...
