شاعری ہب / نظم / در معنی اینکہ کمال حیات ملیہ این است کہ ملت مثل فرد احساس خودی پیدا کند و تولید و تکمیل این احساس از ضبط روایات ملیہ ممکن گردد

در معنی اینکہ کمال حیات ملیہ این است کہ ملت مثل فرد احساس خودی پیدا کند و تولید و تکمیل این احساس از ضبط روایات ملیہ ممکن گردد

That The Perfection Of Communal Life Is Attained

فونٹ سائز:
100%
پس منظر:

کودکی را دیدی ای بالغ نظر

کو بود از معنی خود بی خبر

ناشناس دور و نزدیک آنچنان

ماہ را خواہد کہ بر گیرد عنان

از ہمہ بیگانہ آن مامک پرست

گریہ مست وشیر مست و خواب مست

زیر و بم را گوش او در گیر نیست

نغمہ اش جز شورش زنجیر نیست

سادہ و دوشیزہ افکارش ہنوز

چون گہر پاکیزہ گفتارش ہنوز

جستجو سرمایہ ی پندار او

از چرا ، چون ، کی ، کجا ، گفتار او

نقش گیر این و آن اندیشہ اش

غیر جوئی غیر بینی پیشہ اش

چشمش از دنبال اگر گیرد کسی

جان او آشفتہ می گردد بسی

فکر خامش در ہوای روزگار

پر گشا مانند باز نو شکار

در پی نخجیرہا بگذاردش

باز سوی خویشتن می آردش

تا ز آتشگیری افکار او

گل فشاند زرچک پندار او

چشم گیرایش فتد بر خویشتن

دستکی بر سینہ می گوید کہ من

یاد او با خود شناسایش کند

حفظ ربط دوش و فردایش کند

سفتہ ایامش درین تار زرند

ہمچو گوہر از پی یک دیگرند

گرچہ ہر دم کاہد ، افزاید گلش

’’من ہمانستم کہ بودم‘‘ در دلش

این ’’من‘‘ نو زادہ آغاز حیات

نغمۂ بیداری ساز حیات

ملت نوزادہ مثل طفلک است

طفلکی کو در کنار مامک است

طفلکی از خویشتن نا آگہی

گوھر آلودہ ئی خاک رہی

بستہ با امروز او فرداش نیست

حلقہ ہای روز و شب در پاس نیست

چشم ہستی را مثال مردم است

غیر را بینندہ و از خود گم است

صد گرہ از رشتۂ خود وا کند

تا سر تار خودی پیدا کند

گرم چون افتد بہ کار روزگار

این شعور تازہ گردد پایدار

نقشہا بردارد و اندازد او

سر گذشت خویش را می سازد او

فرد چون پیوند ایامش گسیخت

شانۂ ادراک او دندانہ ریخت

قوم روشن از سواد سر گذشت

خود شناس آمد ز یاد سر گذشت

سر گذشت او گر از یادش رود

باز اندر نیستی گم می شود

نسخۂ بود ترا ای ہوشمند

ربط ایام آمدہ شیرازہ بند

ربط ایام است ما را پیرہن

سوزنش حفظ روایات کہن

چیست تاریخ ای ز خود بیگانہ ئی

داستانی قصہ ئی افسانہ ئی

این ترا از خویشتن آگہ کند

آشنای کار و مرد رہ کند

روح را سرمایۂ تاب است این

جسم ملت را چو اعصاب است این

ہمچو خنجر بر فسانت می زند

باز بر روی جہانت می زند

وہ چہ ساز جان نگار و دلپذیر

نغمہ ہای رفتہ در تارش اسیر

شعلۂ افسردہ در سوزش نگر

دوش در آغوش امروزش نگر

شمع او بخت امم را کوکب است

روشن از وی امشب و ہم دیشب است

چشم پرکاری کا بیند رفتہ را

پیش تو باز آفریند رفتہ را

بادۂ صد سالہ در مینای او

مستی پارینہ در صہبای او

صید گیری کو بدام اندر کشید

طایری کز بوستان ما پرید

ضبط کن تاریخ را پایندہ شو

از نفسہای رمیدہ زندہ شو

دوش را پیوند با امروز کن

زندگی را مرغ دست آموز کن

رشتۂ ایام را آور بدست

ورنہ گردی روز کور و شب پرست

سر زند از ماضی تو حال تو

خیزد از حال تو استقبال تو

مشکن ار خواہی حیات لازوال

رشتۂ ماضی ز استقبال و حال

موج ادراک تسلسل زندگی است

می کشان را شور قلقل زندگی است

Kodki ra didi ai baliġ Nazar

Ko bod az mani Khud bi khabar

Nashnas door-o-nazdik aanchnan

Maah ra khoahd ke br gird anan

Az hmh begana Aan mamk Parast

Girya Mast oshir Mast-o-Khwab Mast

Zir-o-bam ra gosh o Dar gir nist

Naghma ash jz shorsh zanjir nist

Saada-o-doshiza afkarsh hnoz

Choon ghr pakiza gftarsh hnoz

Justuju sarmaya i pndar o

Az Chura Choon ki kja guftar o

Nqsh gir ain-o-Aan andesha ash

Ghair joi Ghair bini Pesha ash

Chshmsh az dnbal Agar gird kisi

Jaan o aashfth mi grdd bsi

Fikr khamsh Dar hoai rozgar

Par gsha mannd baz Nau shikar

Dar Pi nkhjirha bgzardsh

Baz soi khoishtn mi aardsh

Ta z aatshgiri afkar o

Gul fshand zrchk pndar o

Chashm giraish ftd br khoishtn

Dstki br sina mi goid ke man

Yaad o ba Khud shnasaish Kund

Hfz rbt dosh-o-frdaish Kund

Sfth aiamsh drin Taar zrnd

Hmcho gohr az Pi yak digrnd

Grchh Har dam kahd afzaid glsh

Man hmanstm ke bodm Dar dlsh

Ain man Nau zadh Aaghaaz Hayaat

Nghmh bidari Saaz Hayaat

Mlt nozadh Misal tflk ast

Tflki ko Dar knar mamk ast

Tflki az khoishtn Na aaghi

Gohr aludah i Khaak rhi

Basta ba imroz o frdash nist

Halqa hai Roz-o-Shab Dar paas nist

Chashm Hasti ra misaal Mardum ast

Ghair ra binndh-o-az Khud gum ast

Sad grah az rshth Khud Wa Kund

Ta sar Taar khodi Paida Kund

Garam Choon aftd bah Kaar rozgar

Ain shuur Taaza grdd paidar

Nqshha brdard-o-andazd o

Sar gzsht khoish ra mi sazd o

Frd Choon Paivand aiamsh gsikht

Shanh idrak o dndanh rikht

Qaum Roshan az svad sar gzsht

Khud Shanas Aamad z Yaad sar gzsht

Sar gzsht o Gir az iadsh rud

Baz andar nisti gum mi shod

Nskhh bod tra ai hoshmnd

Rbt iyyam amda shirazh Band

Rbt iyyam ast ma ra Pairahan

Soznsh hfz roaiat khn

Chist Tarikh ai z Khud begana i

Dastani qissa i afsana i

Ain tra az khoishtn aagh Kund

Aashnai Kaar-o-mard rh Kund

Rooh ra srmaih tab ast ain

Jism mlt ra cho asaab ast ain

Hmcho khanjar br fsant mi znd

Baz br ravi jhant mi znd

Woh chh Saaz jaan nigar-o-dlpzir

Naghma hai rafta Dar tarsh asir

Shalh afsurda Dar sozsh nagar

Dosh Dar aġosh amrozsh nagar

Shama o bakht amm ra kaukab ast

Roshan az oi amshb-o-Hum dishb ast

Chashm prkari ka bind rafta ra

Pesh to baz aafrind rafta ra

Badh sad salh Dar minai o

Masti parinh Dar shbai o

Sid giri ko bdam andar kshid

Tairi kz bostan ma prid

Zabt Kun Tarikh ra paindh Show

Az nfshai rmidh zinda Show

Dosh ra Paivand ba imroz Kun

Zindagi ra mosambi dast aamoz Kun

Rshth iyyam ra aaor bdst

Warna grdi Roz Cover / Core-o-Shab Parast

Sar znd az Maazi to haal to

Khizd az haal to istiqbal to

Mshkn ar khoahi Hayaat lazoal

Rshth Maazi z istiqbal-o-haal

Mauj idrak tslsl Zindagi ast

Mi kshan ra Shor qlql Zindagi ast

نظم Farsi
Comment
علامہ اقبال
تعارفِ شاعر

علامہ اقبال

🏛️ کلاسیکی دور ⏳ 9 نومبر 1877 — 21 اپریل 1938 📍

علامہ محمد اقبال (9 نومبر 1877ء – 21 اپریل 1938ء) مفکرِ پاکستان، شاعرِ مشرق، حکیم الامت اور بیسویں صدی کے سب سے عظیم مسلم فلسفی اور شاعر تھے۔ آپ نے اردو اور فارسی زبان میں...

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔ ضروری خانوں کو * سے نشان زد کیا گیا ہے